De hoge vestibule zet meteen de toon: een trap in het midden, sierlijk stucwerk rond de koepel en daarboven glas-in-lood dat opnieuw licht vangt. In deze renovatie neoklassiek herenhuis werd die eerste ruimte niet gladgestreken, maar zorgvuldig opengelegd. Het resultaat is een woning waar restauratie en herschikking naast elkaar staan, zonder dat de oorspronkelijke lagen van het huis verdwijnen.

Een gerestaureerde vestibule als vertrekpunt

De ingang van het huis was het duidelijkste vertrekpunt voor de renovatie herenhuis. De vestibule met trap en glas-in-lood koepel werd grondig hersteld, terwijl een nieuw glazen dak boven de zone bescherming biedt. Daardoor komt het daglicht opnieuw van bovenaf binnen, precies op de plek waar de overgang van inkom naar huis gebeurt. Het effect zit niet in een groot gebaar, maar in de manier waarop de ruimte weer leesbaar werd gemaakt.

Rond die centrale ruimte zijn de originele verhoudingen opnieuw voelbaar. Lijsten, plafonddetails en de verticale lijn van de trap krijgen opnieuw gewicht. De ingreep sluit aan op het bestaande karakter van het neoklassiek herenhuis, maar laat tegelijk toe om de circulatie anders te lezen dan in een klassieke herenhuisindeling. De route door het huis voelt daardoor logischer, zonder dat de monumentaliteit van de eerste ruimte verdwijnt.

Meer licht door gevel en glas

Ook achteraan werd met openingen en zichtlijnen gewerkt. De verbouwde achtergevel, ooit gekenmerkt door kleine ramen, werd heringericht naar een oorspronkelijk model. In het interieur zorgen glazen scheidingswanden voor een tweede laag transparantie. Licht beweegt zo niet alleen van buiten naar binnen, maar ook dieper door de woning heen. Overdag verandert de sfeer voortdurend, afhankelijk van waar je staat en hoe het licht tegen glas, wit pleisterwerk en donkere vlakken botst.

Die keuze voor daglicht in herenhuis is zichtbaar in meerdere kamers. De combinatie van gereconstrueerde gevelopeningen en heldere tussenschotten maakt van de woning geen gesloten reeks vertrekken meer. De kamers blijven herkenbaar, maar staan niet langer los van elkaar. Waar een massieve wand het zicht zou stoppen, laat glas de ruimtelijke lengte van het huis juist doorlopen.

Glazen scheidingswanden en ingetogen overgangen

De glazen scheidingswanden zijn geen opvallend object, maar ze sturen wel hoe het huis werkt. Ze laten zichtlijnen door, verzachten de overgang tussen ruimtes en houden het interieur lichter dan een reeks dichte wanden zou doen. In een neoklassiek herenhuis, waar dikke muren en gesloten kamers vaak de basis vormen, geven die transparante vlakken net genoeg lucht om het huis eigentijdser te laten aanvoelen zonder de structuur te verliezen.

Ook in de afwerking werd die terughoudendheid aangehouden. Donker hout, natuursteen en glas bepalen het materiaalverhaal, aangevuld met rustige vlakken in pleisterwerk. Het warme minimalistisch interieur ontstaat dus niet uit decoratie, maar uit de manier waarop materialen naast elkaar worden gezet. Donkere maatkasten trekken zich terug in de wand, terwijl steen en glas meer licht weerkaatsen en de kamers visueel verdiepen.

De keuken op bel étage kijkt uit op de tuin

De keuken op bel étage ligt achteraan en kijkt uit over de gerenoveerde stadstuin. Daarmee krijgt deze ruimte een duidelijke positie in het huis: niet als losstaand volume, maar als onderdeel van de dagelijkse route. De nabijheid van de rijkelijk versierde eetruimte versterkt die plaatsing. Tussen beide zones blijft genoeg ademruimte, terwijl de zichtlijn naar buiten de verdieping optilt.

Achter de keuken werd een nieuwe trap toegevoegd die de kelder met de hoofdverdieping verbindt. Dat is een praktische ingreep, maar ook een ruimtelijke. De dagelijkse circulatie loopt nu vlotter door het huis, zonder dat de historische kamers onderbroken worden door onverwachte omwegen. De trap legt een tweede beweging in het plan, naast de bestaande monumentale trap in de vestibule.

Donkere maatkasten, natuursteen en glas

In de keuken speelt het materiaalpalet een stillere rol dan de ruimte zelf. Donkere maatkasten lopen strak door langs de wand en zetten een duidelijke horizontale lijn. Daartegenover staan natuursteen en glas, die het licht vangen en teruggeven. De keuken blijft daardoor sober van beeld, maar niet vlak. Elke afwerking heeft een duidelijke taak: opbergen, weerkaatsen, begrenzen of openen.

Diezelfde logica loopt verder in het interieur. De afweging tussen donker hout, steen en glas zorgt voor een sobere maar gelaagde achtergrond voor het dagelijkse gebruik van het huis. In plaats van een uitgesproken decor krijgt de woning een reeks vaste elementen die zich voegen naar het ritme van de vertrekken. Zo blijft het historische kader zichtbaar, terwijl de nieuwe ingrepen het huis eigentijdser laten functioneren.

Kunst als maatstaf voor licht en kleur

Kunst speelde vanaf het begin een rol in de inrichting. Daarom werd er al vroeg nagedacht over verlichting, positionering en kleur, niet als losse afwerking maar als onderdeel van de opstelling van het huis. Wandvlakken, nissen en zichtassen moesten ruimte laten voor werken aan de muur, zonder dat de architectuur zichzelf wegcijfert. Het licht valt daardoor niet toevallig binnen; het wordt gestuurd in functie van wat aan de wanden komt te hangen.

Die aandacht voor kunst maakt de renovatie neoklassiek herenhuis extra precies in de afstemming tussen oud en nieuw. Ornamenten, stucwerk en trapdetails blijven aanwezig, maar krijgen rust door de sobere materiaalkeuze eromheen. In de eetruimte, langs de trap en in de kamers met glaspartijen is zichtbaar hoe de woning opnieuw gelezen werd als een reeks plekken met elk een eigen licht en eigen houding.

Wat deze renovatie herenhuis uiteindelijk bepaalt, is de manier waarop bestaande elementen niet zijn overschreven maar opnieuw in werking zijn gezet. De gerestaureerde vestibule, de glas-in-lood koepel, de nieuwe glazen dakzone en de aangepaste achtergevel zorgen samen voor een huis waarin daglicht opnieuw een rol speelt in de hele plattegrond. Daaronder liggen de donkere maatkasten, natuursteen en glas als rustige dragers van het dagelijks gebruik. Het resultaat is geen museumstuk en ook geen totaal nieuw interieur, maar een huis dat zijn neoklassieke structuur opnieuw laat spreken.