Het water loopt strak langs de rand van de paviljoens, terwijl donker hout en glas de maat van het stadsstrand bepalen. Na een winterlange transformatie opende de plek in mei 2017 opnieuw voor publiek. Het resultaat bestaat uit een groot paviljoen, meerdere kleinere volumes en twee zandstranden. In de opzet van dit stadsstrand paviljoens horeca heropening staat niet één front, maar een reeks plekken die elkaar langs de oever opvolgen.

Meerdere paviljoens rond twee zandstranden

Het nieuwe complex is opgebouwd uit een groot paviljoen aan de oostzijde van het water en verschillende kleinere paviljoens daaromheen. Tussen die volumes liggen twee zandstranden, waardoor het terrein zich in losse delen laat lezen. De overgang van terras naar zand, en van zand naar binnenruimte, blijft zichtbaar. Daardoor krijgt het geheel een open opzet waarin horeca en verblijf elkaar afwisselen zonder dat alles op één ruimte wordt teruggebracht.

De plaatsing van de volumes maakt de relatie met het water steeds voelbaar. Aan de ene kant liggen de terrassen en looproutes langs de oever; aan de andere kant zorgen de paviljoens voor beschutting en ritme. Die afwisseling is belangrijk in dit stadsstrand paviljoens horeca heropening-project: de bezoeker beweegt van strand naar bar, van eetruimte naar buitenstrook, en telkens verandert de schaal van de ruimte. Het terrein voelt daardoor groter in gebruik dan de oppervlakte suggereert.

Donker hout en schuine lijnen als tegenhanger van de omgeving

Het ontwerp kiest bewust voor een andere taal dan de zakelijke architectuur van de omliggende congresgebouwen. Geen harde monumentaliteit, maar een menselijke maat, schuine lijnen en donker hout. In de gevels en dakranden zie je hoe die keuze het volume verzacht zonder het weg te laten vallen. De houttinten halen de gebouwen dichter naar de bezoeker, terwijl de schuine vormen beweging brengen in de lange waterlijn.

Die aanpak wordt het duidelijkst in de dakconstructies. De twee grote paviljoens hebben elk vier kapvormen, afgewerkt met cederhouten shingles. Van dichtbij leest dat als een gelaagde huid, van verderaf als een sterk silhouet boven het water. Ook in de overige delen keert de donkerhouten architectuur terug, met profielen die het glas niet wegdrukken maar juist omlijsten. Zo krijgt het hele ensemble een herkenbaar gezicht, zonder dat het zwaar wordt.

Kapvormen met cederhouten afwerking

De kapvormen geven de paviljoens een eigen ritme. Vier delen per groot volume maken de daklijn minder log en brengen spanning in het silhouet. De cederhouten shingle afwerking versterkt dat effect: de kleine overlappingen lezen als een fijnkorrelige huid die het licht op verschillende momenten anders vangt. In combinatie met de donkere houtstructuur ontstaat een duidelijk contrast tussen massa, rand en opening. Dat is vooral zichtbaar waar de daken over de terrassen heen steken.

Acht zones waarin horeca en recreatie door elkaar lopen

Strandzuid is opgezet als een reeks van acht zones: The Restaurant, The Boat House, The Beach House, The Jetty Bar, The Beach Bar, The Playground, Heineken Beer Terrace en The Beach. Die verdeling zorgt ervoor dat de horeca niet in één blok samenkomt, maar zich verspreidt over het terrein. Elke zone heeft een eigen schaal en eigen sfeer, terwijl de achterzijde van de functies slim is verbonden met de keukens en facilitaire ruimtes. Dat maakt de plattegrond leesbaar in gebruik.

Die interne verbindingen blijven voor het publiek grotendeels op de achtergrond, maar ze sturen wel de ervaring. Bestemming en routing vallen samen: van terras naar bar, van eetgedeelte naar buitenplek, van speelzone naar zandstrook. In deze beachclub horecapaviljoen-opzet is de organisatie van de achterkant minstens zo belangrijk als de zichtzijde. De verschillende delen kunnen daardoor zelfstandig werken, terwijl ze samen één geheel vormen aan het water.

Interieur met zichtbare balken en open zichtlijnen

Binnen vallen de balkconstructies direct op. De plafonds tonen hun opbouw, en bij de bar- en eetruimtes blijft het hout zichtbaar in zowel de draagstructuur als in maatwerkfronten. In de foto’s zijn lange tafels, donkere werkvlakken en open overgangen tussen zitgedeelte en serveerzone te zien. Het interieur blijft zo verbonden met de buitenruimte, omdat glaspartijen en open randen het zicht naar groen en water vasthouden.

Die zichtbare constructie geeft de binnenruimtes richting zonder ze te sluiten. Hetzelfde geldt voor de barzones: houten fronten, een donkere werkzone en een hoge plafondopbouw geven de plek inhoud, maar laten genoeg lucht over. Dat past bij een stadsstrand paviljoens horeca heropening waar de grens tussen binnen en buiten steeds verschuift. Een tafel in de schaduw voelt hier anders dan een plek op het terras, maar de materialen houden de samenhang vast.

Een terrein dat meer mensen kan ontvangen zonder groter te worden

De totale oppervlakte bleef gelijk, maar door slimmer met de ruimte om te gaan kan het stadsstrand meer bezoekers ontvangen. Dat zie je terug in de compacte koppeling van de functies en in de manier waarop de zones elkaar aanvullen. Waar voorheen een afgeschermd gebied lag, is nu een terrein ontstaan dat zich opent naar de omgeving. Vanuit het aangrenzende park is het zelfs mogelijk om langs het water en de bomenrij te wandelen, iets wat eerder niet kon.

Die openstelling verandert de ervaring van de plek. Het water wordt geen rand meer, maar een route. De wandeling langs de oever verbindt groen, spiegeling en bouwvolume in één beweging, terwijl de paviljoens op hun plek blijven staan als vaste punten in het geheel. In de winter krijgt het complex een andere rol en gaat het verder onder een andere naam voor evenementen. Zo verschuift het gebruik mee met het seizoen, zonder dat de ruimtelijke opzet verandert.

Voorbereiding, bouw en een tweede opdracht

De voorbereiding van het project nam ruim twee jaar in beslag. De bouw begon in oktober 2016 en leidde tot een heropening in mei 2017. Die tijdspanne past bij een opgave waarin veel onderdelen tegelijk moesten kloppen: het water, de stranddelen, de paviljoens, de interne verbindingen en de opbouw van de dakvormen. Het is een project waarin horeca, verblijf en routing letterlijk aan elkaar vastzitten, met aan de buitenkant hout, glas en schuine lijnen als zichtbaar resultaat.

Het project vormt bovendien de tweede opdracht die voor dezelfde opdrachtgever werd ontworpen, na een horecagelegenheid aan het Spui. Hier krijgt dat vervolg een andere schaal en een andere context, met paviljoens aan het water en twee zandstranden als dragende elementen. De combinatie van paviljoens aan het water, donkere houttinten en een strak georganiseerde plattegrond maakt van het stadsstrand een plek waar de horeca zich niet als één blok toont, maar als een reeks goed geplaatste ruimtes.