De smalle bakstenen stroken trekken meteen de aandacht, nog voor je de rest van de villa leest. In het metselwerk vormen de verticale bakstenen lamellen een duidelijk ritme, terwijl de donkere raamkaders ertussen naar binnen lijken te snijden. Het volume staat rustig op zijn plek, maar het gevelbeeld blijft in beweging door de wisselwerking tussen steen, glas en hout.

Een villa die het straatbeeld vanaf de eerste laag ordent

Aan de straatzijde liggen de garage en de berging vooraan, waardoor de leefruimtes achteraan vrijer kunnen openplooien. Die ingreep is zichtbaar in de opbouw van het huis: gesloten volumes aan de voorkant, meer openheid naar de tuin. De keuze maakt de woning terughoudend aan de straat en geeft tegelijk ruimte aan grote glaspartijen aan de andere zijde. Zo ontstaat een duidelijke opdeling die niet alleen praktisch werkt, maar ook het grondplan leesbaar houdt.

Tussen de berging en de leefruimtes ligt een patio die als tussenruimte werkt. Het is geen restzone, maar een echte schakel tussen binnen en buiten. Door de ligging van de patio krijgt de leefruimte licht van twee langste gevels en contact met zowel de tuin als de zuidgerichte binnentuin. De ruimte voelt daardoor niet naar één richting gekeerd; het zicht schuift van glas naar baksteen, van terras naar groen, en weer terug naar binnen.

Verticale bakstenen lamellen als leidmotief

De gevelsteen bepaalt meer dan alleen het oppervlak. De smalle steen legt een horizontaal lijnenspel bloot, maar precies daaroverheen plaatsen de verticale bakstenen lamellen een tweede laag. Sommige ramen in voor- en zijgevel worden gedeeltelijk bedekt door die stenen stroken, waardoor de openingen niet los van het geheel staan. Ze worden opgenomen in het metselwerk, alsof de gevel zelf een filter is tussen binnen en buiten.

Diezelfde bakstenen lamellen gevel krijgt extra spanning door de manier waarop de steen is verwerkt. Het dunbed metselwerk laat de lijnen strak doorlopen en in wildverband ontstaat een vlak dat bewust onregelmatig aanvoelt. De baksteen werkt hier niet zwaar of massief, maar juist in een fijn afgestemd patroon. Daardoor blijft de verticale richting leesbaar, ook waar de openingen en raamkaders het beeld onderbreken.

Ritme in steen en hout

De verticale lijnen stoppen niet bij de gevel. In de houten lamellen van de garagepoort keren dezelfde lijnen terug, maar dan zachter en warmer van toon. Het hout staat naast de baksteen, niet als decoratie, maar als verlenging van hetzelfde ritme. In het straatbeeld zorgen die herhaalde stroken voor herkenning, terwijl de materialen elkaar niet overschreeuwen. Het is vooral het tempo van de lijnen dat het beeld draagt.

Wie dichterbij komt, ziet hoe de ramen letterlijk worden ingekaderd door steen en donkere profielen. De gevel krijgt daardoor een gelaagdheid die je vanop afstand niet volledig leest. Een smalle opening boven een pui, een reeks verticale accenten langs een raam, een brede bakstenen omlijsting rond glas: telkens verschuift de verhouding een beetje. Dat geeft de voorgevel en de zijgevel een eigen cadans, zonder dat de woning haar rust verliest.

Licht, privacy en zichtlijnen rond de patio

De grootste winst zit niet alleen in het gevelbeeld, maar ook in de manier waarop de woning met licht omgaat. De grote glaspartijen aan de tuinzijde brengen de leefruimtes dicht bij het groen, terwijl de patio een extra laag toevoegt. Daar komt licht van boven en van opzij binnen, met de bakstenen wanden als begrenzing. Het resultaat is een binnenruimte die niet hoeft te kiezen tussen openheid en beschutting.

Privacy volgt hier rechtstreeks uit de inplanting. Doordat garage en berging de straatkant innemen, blijft het woondeel verder naar achteren liggen. De blik vanaf de straat krijgt minder vat op het dagelijks leven binnen, terwijl de leefruimtes via de patio juist meer contact houden met de zuidgerichte binnentuin. Die spanning tussen afschermen en openen maakt de planopbouw sterk, en ze is zichtbaar in elke overgang: van stoep naar volume, van muur naar glas, van patio naar tuin.

De patio met grote glaspartij als scharnier

Aan de patiozijde vallen de grote glasopeningen op door hun strakke omkadering. De patio met grote glaspartij werkt hier als scharnier tussen de leefruimte en de buitenruimte. De bakstenen omlijsting rond het glas houdt het geheel stevig, terwijl het zicht door de opening dieper het perceel in trekt. Het terras, het glas en de baksteen liggen dicht op elkaar, zonder dat de overgang hard aanvoelt.

Ook op de tuinzijde blijft het beeld helder en rustig. De brede pui opent de leefruimte naar het gras en naar de buitenzone ervoor, terwijl kleinere openingen in de zijvolumes het metselwerk door laten lopen. Er ontstaat een huis dat niet alleen naar buiten kijkt, maar zich ook rond die buitenruimte plooit. De tuin is geen decor achter het raam, maar een volwaardige ruimte naast de leefzones.

Baksteen, glas en hout in een compacte architectuurtaal

De villa leest als een samenspel van drie materialen die elk een eigen rol krijgen. Baksteen brengt massa en maat, glas opent de lange gevels, hout geeft de garagepoort en enkele accenten een fijnere schaal. Samen zorgen ze voor een duidelijke opbouw zonder overdaad. Het zit hem in de verhouding tussen volle vlakken en uitgesneden openingen, in de plaatsing van de patio en in de manier waarop de verticale lijnen de woning van straat tot tuin begeleiden.

Daarmee krijgt deze moderne villa met baksteen een gevelbeeld dat meer doet dan alleen opvallen. De verticale lijnen in baksteen markeren ramen, leiden de blik omhoog en brengen samenhang tussen de verschillende gevelzijden. Tegelijk blijft de woning praktisch leesbaar: gesloten waar privacy nodig is, open waar licht en zicht worden gezocht. Dat evenwicht is hier geen abstract idee, maar een direct gevolg van hoe de ruimtes, de steen en het glas zijn geplaatst.

Architect: Dehullu Architecten
Aannemer: Joost Spiessens
Gevelstenen: Vandemoortel linea7 8012
Verwerking: dunbed, wildverband

Fotografie: © Klaas Verdru