Een rechthoekige waterlijn trekt direct de aandacht, vlak naast baksteen, wit geschilderde kozijnen en een terras van grote platen. In deze villatuin in het bos ligt de woning niet los van het groen, maar er middenin, met zicht op dennen, rhododendrons en een bosrand die bijna tegen de tuin aan schuift. De opzet is helder: een bosrijke familietuin maken waar daglicht, water, schaduw en looproutes elkaar steeds opnieuw kruisen.

Terraszones die het huis verlengen

Aan de woningzijde ligt een verhoogd terras met een eettafel en een buitenkeuken in de tuin. De harde lijnen van de bestrating lopen door tot aan de gevel, zodat de overgang tussen binnen en buiten kort blijft. Een overkapt terras sluit daar direct op aan; onder de luifel ontstaat een beschutte plek waar je droog en uit de zon zit, met openingen naar het groen en uitzicht op het zwembad. De opstelling maakt de tuin leesbaar in lagen: dichtbij het huis strak en gericht, verder naar achteren losser en natuurlijker.

De belangrijkste zichtlijnen zijn bewust doorgetrokken. Vanuit de woning kijken ramen en deuren uit over het terras, de waterpartij en de bosrand daarachter. De inrichting rond het huis is zorgvuldig afgebakend met vaste lijnen en lage randen, terwijl de overgang naar het omringende bos zachter wordt. Dat verschil in ritme is precies wat de tuin spanning geeft. De orde bij de woning maakt plaats voor organische beplanting verderop, zonder dat de route of de oriëntatie verloren gaat.

Wellness tuin met water, schaduw en trappen

Via een brede trap daalt het overkapte loungeterras af naar de wellness tuin. Daar ligt het infinity pool in tuin ingebed in een houten vlonder, met een buitendouche en een Drop Spa-jacuzzi in dezelfde zone. De trap is meer dan een verbinding: hij zet het hoogteverschil in scène en maakt het verloop tussen eten, loungen en baden voelbaar. Het water ligt laag in het terrein, waardoor de tuin diepte krijgt en het zicht naar het bos langer wordt.

De wellnesszone is niet afgeschermd als een apart onderdeel, maar opgenomen in de rest van de tuin. Hout, steen en groen komen hier samen in een heldere compositie. De rand van het zwembad ligt strak, terwijl de beplanting eromheen zachter wordt en het zicht naar de bosrijke achtergrond filtert. Juist die combinatie van hard en zacht, open en besloten, houdt de ruimte rustig zonder dat ze vlak wordt.

Hoogteverschil als onderdeel van het ontwerp

Het bestaande hoogteverschil tussen woning en tuin bleef behouden en werd functioneel gebruikt. Keermuren vangen het verschil op, maar zijn afgezwakt met wintergroene beplanting die de stenen randen verzacht. Daardoor lijkt de woning iets opgetild uit het landschap. Niet door een groot gebaar, maar door kleine verschuivingen in maaiveld, muur en beplanting. De tuin krijgt zo een gelaagd profiel waarin terrassen, vlakken en randen elkaar ondersteunen.

Die gelaagdheid werkt ook praktisch. Vanaf het huis daalt de tuin stap voor stap af, terwijl de beplanting langs de randen de overgangen bewaakt. Er is voldoende openheid voor zicht en gebruik, maar ook genoeg massa om de tuin beschut te houden. Langs de perceelranden zorgt robuuste beplanting voor privacy en een zachte overgang naar het aangrenzende natuurreservaat. De bosrand blijft aanwezig, maar dringt niet op de voorgrond.

Speelruimte tussen de vliegdennen

Aan de achterzijde van de tuin opent het ontwerp zich naar het bos. Daar ligt een zitkuil met een vuurplaats in de tuin, opgebouwd uit grote Muschelkalk-brokken. De ronde vorm breekt met de rechte lijnen van het huis en de terrassen. Kinderen hebben hier een plek die los staat van het zwembad en toch in dezelfde tuin blijft. Tussen de vliegdennen ontstaat een informele speelruimte waar zitten, kijken en bewegen vanzelf door elkaar lopen.

De vuurplaats werkt als middelpunt zonder nadruk te vragen. Grind onder de voeten, steen in de rand en de lagere ligging van de zitkuil maken de plek compact en geborgen. Vanaf hier vallen de zichtlijnen samen: water, woning en de open bosrand liggen in één blikveld. Dat geeft de tuin een duidelijke kern, terwijl de rest van het ontwerp eromheen blijft bewegen.

Een patio in het souterrain met een eigen tempo

Onder het hoofdniveau kreeg de patio een nieuwe rol. Gerestaureerde Belgische hardsteen tegels vormen de vloer, met daaromheen gelaagde beplanting die meer dichtheid geeft dan de open delen van de tuin. Een buitenbar is op maat toegevoegd, zodat de patio niet alleen een doorgang is, maar een plek waar je langer blijft staan. Door het lagere niveau voelt deze zone intiemer aan, met meer beschutting en minder zicht op de grote lijnen van bovenaf.

Hier werkt de beplanting anders dan elders in de tuin. Tussen de stenen tegels en de plantenranden ontstaat een kleinere wereld, bijna een groene enclave. De tropisch aandoende lagen rond de patio contrasteren met het bos aan de rand van het perceel en met de meer open zones bij het zwembad. Toch blijft de relatie met de rest van de tuin helder, omdat materiaal en lijnvoering terugkomen in de terrassen boven.

Beplanting die het hele jaar door iets doet

Wintergroene heesters, rhododendrons en andere robuuste borders houden de tuin ook buiten het bloeiseizoen leesbaar. Bloei geeft kleur, maar de structuur draagt het beeld. Dat is zichtbaar langs de randen, waar hogere beplanting de tuin afschermt, en ook rond de terrassen, waar groen de harde lijnen opvangt. In een bosrijke familietuin als deze moet de beplanting meer doen dan decor zijn: ze stuurt het uitzicht, bewaakt de privacy en legt de overgang naar het bos vast.

Door het bestaande groene raamwerk als uitgangspunt te nemen, blijft de tuin geworteld in zijn plek. De vliegdennen, rhododendrons en zwaardere randbeplanting geven de inrichting een volwassen basis. Daarbinnen liggen de gebruikszones verspreid: eten, loungen, zwemmen, spelen en bij het vuur zitten. De kracht zit niet in één gebaar, maar in de manier waarop de onderdelen elkaar op korte afstand opvolgen. Zo wordt de naadloze binnen-buitenverbinding geen abstract idee, maar een reeks concrete overgangen in steen, hout, water en groen.

De tuin laat zien hoe een villatuin in het bos ruimte kan geven aan dagelijks gebruik zonder de omgeving te verdringen. Het huis houdt contact met het bos, maar krijgt tegelijk duidelijke terrassen, een wellness tuin, een patio met buitenbar en een plek voor vuur en spel. De tuin blijft daardoor veelzijdig, met scherpe details aan de woning en zachte randen richting natuur.

De samenhang tussen de zones wordt niet bepaald door decoratie, maar door ligging en maat. Een verhoogd terras bij de keuken, een afdaaltrap naar het water, een zitkuil in de bosrand en een verlaagde patio in het souterrain: elk niveau heeft een eigen karakter. Samen vormen ze een familietuin die de klassieke architectuur van de woning versterkt en tegelijk ruimte laat voor spelen, eten, baden en stil zitten tussen de bomen.

Project architect: Gert-Jan Vos studio REDD
Hovenier: Bekhuis & van den Berg
Kabaz: Architect