Een lange wand in donkergrijze, gekloven natuursteen houdt de eerste blik nog even tegen. Pas wanneer je de toegang volgt, schuift de woning open met grote glaspartijen, lange luifels en een reeks zware steenvlakken die het volume afbakenen. In die opeenvolging van gesloten en open zones ligt meteen de kern van de woning met kantoor met centrale patio: wonen en werken worden niet naast elkaar gezet, maar langs één duidelijke route georganiseerd, met zicht tot diep in de tuin.

De zichtlijn die alles ordent

Vanaf de voordeur loopt een rechte as dwars door het gebouw. Die lijn geeft structuur aan de hele plattegrond en maakt de tuin van bij de inkom zichtbaar. Langs die as liggen de functies op hun plaats: de meer gesloten ruimtes zoals slaapkamers, badkamers en bureauruimtes aan de noordkant, de leefruimte, keuken en vergaderzaal aan de andere zijde, waar ze zich openen naar het terras. Die centrale circulatie-as woning werkt bijna als een leesbare plattegrond in perspectief. Je beweegt niet door losse kamers, maar langs één heldere lijn waarin woon- en werkplekken elkaar afwisselen.

Die opzet geeft ook ruimte aan de kunstverzameling. De as doet dienst als kunstgalerie in de dagelijkse circulatie, waardoor het zicht niet blijft hangen bij een muur of deuropening, maar telkens verder wordt getrokken. Kunst staat hier niet apart, maar in het midden van de beweging. Dat is vooral merkbaar wanneer de lijnen van vloer, wand en pui elkaar kruisen en de route naar buiten open laten. De woning met kantoor met centrale patio gebruikt die zichtas als een stille ruggengraat, zonder decoratieve omweg.

Luifels, glas en een buitenkamer

Boven de woonvolumes hangen lange oversteken die ver uitkragen. Ze lijken los te komen van de onderliggende wanden en maken het dakdeel visueel lichter. Tegelijk zorgen ze voor beschutting rond de patio en het terras, waardoor binnen en buiten dichter tegen elkaar aan schuiven. De grote glaspartijen sluiten daar direct op aan: van vloer tot plafond geven ze zicht op water, beplanting en het terras. Zo ontstaat geen achtergevel in de klassieke zin, maar een reeks openingen die de woning naar de tuin richten.

Het terras is opgevat als een volwaardige buitenruimte en niet als een strook naast de woonkamer. Dat merk je aan de schaal en aan de manier waarop de verharding doorloopt tot aan het zwembad. De terras als verlengde van de woning-gedachte wordt hier letterlijk zichtbaar in de overgang tussen binnenvloer en buitenvloer. Losstaande muren en een poolhouse maken rond de centrale patio een beschermende beweging, zodat de buitenkamer beschut aanvoelt zonder gesloten te worden. De patio krijgt daardoor een duidelijke begrenzing, maar blijft open naar licht en zicht.

Zwembad en patio als onderdeel van dezelfde route

Het zwembad ligt niet als los object achteraan in de tuin, maar maakt deel uit van de woningopbouw. De rechthoekige waterpartij sluit aan op een natuurstenen kuip en op het terras, waardoor water, steen en loopruimte samen één leesbaar geheel vormen. De spiegeling in het water verzacht de strakke lijnen van de luifels en wandvlakken. Rondom blijven de beplantingsvakken laag en helder, met siergrassen die de harde randen net genoeg breken zonder de geometrie te verstoren. Het resultaat is een moderne villa met zwembad die het buitenleven onderdeel maakt van de architectuur.

De beslotenheid van de patio komt niet uit massa, maar uit de plaatsing van wanden. Die lange vlakken sturen het uitzicht en temperen de openheid op de juiste punten. Wanneer je op het terras staat, lees je tegelijk de grens van het huis en de continuïteit ervan. Dat effect wordt versterkt door de grote overkragingen boven de zit- en eetplekken buiten. Ze houden het zicht breed en laten de lucht onder het dak vrij, terwijl de patio aanvoelt als een kamer zonder plafond.

Natuursteen die van buiten naar binnen loopt

Natuursteen bepaalt meer dan één wandvlak. De gevelbekleding loopt door in de vloeren, zowel binnen als buiten, waardoor de overgang tussen de ruimtes niet in een drempel blijft steken. Het materiaal trekt zich terug in een rustige toon, met donkere schakeringen bij de toegang en lichtere vlakken rond het terras. Ook aan de binnenzijde blijft die steen zichtbaar in de randen en oppervlakken die de route begeleiden. Natuursteen binnen buiten is hier geen los detail, maar de basis voor het hele ruimtelijke parcours.

Die keuze voor steen geeft gewicht aan de strakke belijning van glas en luifel. Waar de pui bijna verdwijnt in het profiel, blijft de steen aanwezig als een vaste maat in de ruimte. De combinatie van gladde glasvlakken en gekloven natuursteen maakt het verschil tussen openen en afschermen goed leesbaar. Vooral bij de inkom en langs de tuinzijde werkt dat sterk: de wanden vangen het licht anders op dan de grote ruiten, waardoor de woning in segmenten wordt ervaren in plaats van als één uniform blok.

Ruimte voor wonen, werken en kijken

De kantoorruimte en de vergaderzaal liggen niet weggestopt, maar in dezelfde lijn als de leefruimtes. Daardoor blijft de overgang tussen werken en wonen visueel helder. In de vergaderruimte zorgen de grote ramen voor contact met buiten, terwijl de inrichting nuchter blijft en de aandacht niet wegtrekt van de zichtas. Ook de keuken sluit aan op diezelfde logica, met zicht naar terras en tuin. Zo wordt de woning met kantoor met centrale patio een plek waar dagelijkse functies via ruimte, licht en route met elkaar verbonden blijven.

In de leefruimte komt dat samen in grote openingen, rechte lijnen en een beperkte materiaalzetting. De ruimte laat zich lezen vanuit de tuin naar binnen en omgekeerd. Op het terras herhaalt dat patroon zich: de vloer, de luifel en het zwembad liggen in elkaars verlengde. Juist daardoor krijgt de buitenruimte een rol die verder gaat dan aankleding. Ze wordt een deel van de route, een deel van de blik en een deel van het gebruik. De woning opent zich niet overal tegelijk, maar precies daar waar de as dat toelaat.

Tekst: projectredactie
Foto’s: aangeleverde projectbeelden
Interieur: aangeleverd projectmateriaal