Het glas loopt hier niet langs één besloten gevel, maar over de volle breedte van de tuinzijde. Door de woning negentig graden te draaien, kreeg zon en daglicht een directe rol in de opstelling van de ruimtes. De voormalige zijkant werd de achtergevel, waardoor kamers en leefruimtes nu op de tuin uitgeven. Die keuze bepaalt het hele huis: een moderne villa met volledig beglaasde achtergevel waarin zichtlijnen, licht en buitenruimte voortdurend met elkaar in gesprek zijn.

Wonen met de tuin als vaste achtergrond

Achter de langgerekte oprijlaan ligt een woning die zich opvallend open opstelt. De beglaasde achtergevel trekt de tuin naar binnen, zonder de grens helemaal te laten verdwijnen. Tegelijk blijven de lijnen helder: witte volumes, donkere accenten in baksteen en grote glasvlakken die de kamers breed laten kijken. Vanuit bijna elke ruimte ontstaat contact met het groen, terwijl het strakke terras en het gazon die openheid visueel verder trekken tot aan de rand van het perceel.

Die transparante villa naar de tuin krijgt extra diepte door de grote glaspartij ter hoogte van de eetruimte. Het raam loopt over twee verdiepingen en is metershoog en -breed, zodat de leefzone niet ophoudt bij de binnenwand. De eettafel staat daardoor niet los van de tuin, maar er bijna tegenaan. Overdag verandert het licht voortdurend op de vloer, de wanden en het donkere meubel rond de haard en televisiezone, die in het wit van het interieur sterk afsteekt.

Een raampartij die twee verdiepingen met elkaar verbindt

De raampartij over twee verdiepingen is meer dan een groot gebaar. Ze maakt de hoogte van de ruimte leesbaar, van de vloer tot aan de verdieping erboven. Buiten schuift het rechthoekige zwembad mee in dat horizontale beeld, met een lange lijn langs het terras en een strakke boord rondom. Binnen en buiten lijken hier parallel te lopen, maar elk op hun eigen niveau: glas, tegelwerk, water en gevelvlakken houden dezelfde rust, zonder exact hetzelfde te worden.

In de zomer krijgt die openheid een tegengewicht. De terrassen op de tweede verdieping steken over en temperen de lichtinval op het glas en in de leefruimte eronder. Daardoor blijft de grote opening naar de tuin leesbaar, ook wanneer de zon hoger staat. Het is een eenvoudige ingreep, maar wel een die de verhouding tussen beschutting en transparantie scherp houdt. De woning laat licht binnen, maar laat het niet onbeperkt doorlopen.

Vide met een uitgesneden gevoel

In het midden van het huis opent zich een vide van ongeveer vijf meter hoog. Die hoogte geeft de ruimte een uitgesneden karakter, alsof een stuk volume is weggenomen om lucht vrij te maken. De mezzanine kijkt uit over die open zone en krijgt zo iets van een klein balkon boven de leefruimte. In die hoogte ontstaat een soort mezzanine boetiekgevoel: compact en specifiek, maar wel ingebed in een veel grotere ruimte. De hanglampen versterken dat beeld met losse lichtpunten in de open lucht van het interieur.

De inrichting reageert op die hoge leegte met contrasterende materialen. De donkere open haard- en tv-zone staat stevig tegen de lichte wanden en het lichtere plafond. Ook de keuken sluit aan op dat heldere palet, met een witte kastwand en een zwart werkblad waarin de kookzone scherp afleesbaar blijft. De ruimte voelt niet druk, maar ook niet leeg; meubels en nissen liggen precies waar het volume ze nodig heeft.

De trap, de schacht en het idee van levenslang thuis wonen

Waar de trap bovenkomt, zit ook de schacht van de lift. Die samenhang maakt de integratie van de gearless huislift bijna vanzelfsprekend in het plan. De lift staat niet ergens apart in een hoek, maar maakt deel uit van de verticale circulatie van de woning. Dat past bij het thema van levenslang thuis wonen, dat in het huis expliciet aanwezig is. Het gaat hier dus niet om een toevoeging achteraf, maar om een onderdeel van de indeling zelf.

Zo krijgt de woning een praktische laag die even rustig is als de rest van het interieur. De aanwezigheid van de lift verandert niets aan het open karakter van de vide of aan de zichtlijn naar de tuin. Ze voegt wel een tweede manier toe om door het huis te bewegen, naast de trap. Op die manier blijft de woning leesbaar in haar gebruik, vandaag en later, zonder dat de architecturale helderheid verloren gaat.

Schaduw en beschutting onder de overkragingen

De buitenzijde werkt niet alleen met glas. De terrassen op de verdieping creëren ook schaduwzones die in de zomer belangrijk worden. Onder die overkragingen verschuift het licht van fel naar gefilterd, en dat verschil is goed te zien op het terras en langs de gevel. Het rechthoekige zwembad ligt daarbij strak naast de woning, met het gazon als zachte tegenhanger van steen en water. Samen vormen ze een buitenruimte die vooral met lijnen werkt: lang, recht en helder afleesbaar.

Diezelfde strengheid keert terug in de gevelcompositie. Witte vlakken worden onderbroken door donkere baksteenaccenten en grote ramen, terwijl een overstek de volumes optisch verlengt. Vanuit de tuin blijft de woning daardoor niet één vlak scherm, maar een reeks lagen: gevel, glas, terras, water, groen. Juist in die gelaagdheid wordt de moderne villa met volledig beglaasde achtergevel interessant. De openheid is groot, maar nooit vrijblijvend; elk deel van het plan heeft een duidelijke plaats.

Tekst: Home Sweet Home
Foto’s: Nick Cannaerts
Interieur i.s.m. QTD Interieurarchitecten