Tussen twee volumes ligt een open strook die de woning bijna van binnenuit optilt. De leegte ertussen is niet bijkomstig, maar precies het punt waar licht, schaduw en zichtlijnen samenkomen. In deze zwevend volume woning wordt dat spanningsveld zichtbaar gemaakt door wit metselwerk, donkere kaders en brede glasvlakken die de massa’s van elkaar losmaken zonder de samenhang te verliezen.

Twee volumes met een ruimte ertussen

De gevel leest als twee gekoppelde delen die elkaar raken en toch afstand houden. Die open ruimte werkt als een pauze in het volume, een snede waar de constructie even lijkt te zweven boven de vloerzone. Aan de buitenzijde zorgt het wit metselwerk voor een rustig oppervlak, terwijl de donkere raamkaders een strakke lijn trekken langs de openingen. Zo krijgt de zwevend volume woning een heldere spanning tussen gesloten massa en transparantie.

Die tegenstelling blijft overal voelbaar. Waar de ene wand gesloten en bijna monolithisch oogt, brengen de grote glasopeningen beweging in het beeld. Verticale raamstroken laten het daglicht diep binnen en maken tegelijk zichtbaar hoe de binnenruimtes zich naar de tuin keren. De woning blijft compact in opzet, maar de openingen geven elk volume lucht.

Wit metselwerk als rustig gevelbeeld

Het wit metselwerk gevelbeeld vormt de basis van de woning. Niet als decor, maar als materiaal dat de verschillende delen van elkaar laat afhangen. De voegen blijven leesbaar en geven de huid van de gevel een fijne ritmiek, vooral waar het licht vlak langs het oppervlak schuift. In combinatie met de donkere lateien en kozijnen ontstaat een scherp contrast dat de lijnen van het gebouw versterkt zonder druk te worden.

Bij de overgang naar een hoek of raamkader wordt die materialisatie extra duidelijk. Daar laat het geveldetail raamkaders zien hoe de openingen zijn ingesneden in het metselwerk. De rand rond het glas blijft strak en precies, terwijl de baksteen als achtergrond aanwezig blijft. Het resultaat is een gevel die niet probeert op te vallen door vorm alleen, maar door de manier waarop materiaal, maat en leegte zich verhouden.

Grote glasopeningen die het interieur openen

De grote glasopeningen trekken de aandacht naar binnen, waar een woon- en eetzone direct op de tuin uitkijkt. De ramen zijn hoog en breed genoeg om de overgang tussen binnen en buiten bijna weg te vegen, maar het kader blijft zichtbaar. Dat maakt de grens juist leesbaar. Lichtgekleurde gordijnachtige schermen verzachten de doorkijk, terwijl de donkere kozijnen de openingen scherp begrenzen.

In de interieurbeelden ligt de nadruk op zichtlijnen. Een tafel staat niet los van de architectuur, maar onder de rand van een grote raamwand die het groen naar binnen haalt. De ruimte blijft sober in middelen, met vloeren, glas en enkele duidelijke lijnen. Juist daardoor krijgt de zwevend volume woning een kalme binnenkant, waarin de buitenwereld voortdurend aanwezig is zonder het interieur te overstemmen.

Overdekt terras als schakel tussen huis en tuin

Onder het overstek ontstaat een beschutte zone waar het terras bijna als verlengstuk van de leefruimte werkt. De randconstructie steekt uit, rust op slanke steun(en) en tekent een horizontale lijn boven de zithoek. Het oppervlak blijft open aan de tuinzijde, zodat de relatie met het groen direct voelbaar blijft. De ruimte onder het volume krijgt zo een duidelijke functie: hier verschuift de woning van gesloten binnen naar open buiten.

Die overgang is niet hard. Het overdekt terras maakt de stap tussen raamwand en beplanting geleidelijk, met lucht ertussen en zichtlijnen erdoorheen. De woning houdt de tuin dicht bij zich, maar gebruikt het terras vooral als tussenruimte. Dat geeft de buitenzone gewicht, zonder dat ze zwaar oogt. Het is precies in dat tussengebied dat de open structuur van de woning het meest overtuigt.

Lijnen, schaduw en de rand van het volume

De onderzijde van het opgetilde deel laat zien hoe belangrijk de rand is in dit ontwerp. Een donkere balk en de schaduw eronder tekenen de omtrek van het volume af. Daardoor wordt het optillen visueel sterker, ook al blijft alles stevig aan de grond verankerd. In de gevel zorgt dat voor een duidelijke leesbaarheid: boven massief, onder open. Die ordening geeft de woning haar karakter zonder ingewikkelde gebaren.

Ook in de kleinere details keert die strengheid terug. De raamkaders lopen consequent door en houden het beeld onder controle. In plaats van veel verschillende materialen kiest de woning voor een beperkt palet van wit metselwerk, glas, donker metaal en grijze steenachtige vlakken. Dat maakt de compositie nuchter en geconcentreerd, met een sterke aandacht voor lijn en verhouding.

Een natte ruimte als stil beeld van materiaal en licht

Zelfs de douchezone sluit aan bij die ingetogen benadering. De wand is bekleed met grijze steenachtige tegels en boven het douchevlak loopt een lineaire lichtbalk. Geen nadruk op luxe, wel op precisie in afwerking. Het licht strijkt vlak langs het oppervlak en maakt de textuur van de tegels zichtbaar. In deze kleine ruimte blijft hetzelfde idee overeind als in de rest van de woning: helder geordende vlakken, scherpe randen en weinig ruis.

Het beeld van de natte ruimte werkt daardoor als een detail van dezelfde architectuurtaal. De rechthoekige opbouw, de ingebouwde douche en het contrast tussen licht en donker sluiten aan op de rest van het project. Ook hier is de ruimte niet op zichzelf gezet, maar onderdeel van een groter geheel waarin materiaal en licht de leiding nemen.

Een woning die uit leegte haar spanning haalt

Wat dit project vooral bepaalt, is niet alleen de vorm van de volumes, maar de ruimte ertussen. Die leegte draagt het idee van de woning. Ze maakt de massa’s leesbaar, brengt licht naar binnen en geeft het geheel een stille, bijna zwevende indruk zonder letterlijk zweven te claimen. Daardoor blijft de zwevend volume woning vooral een architectonische ingreep in zicht, afstand en verhouding.

Fotograaf: Caroline Dethier
Projectleveranciers/materialen: Briques Petersen