Botanisch behang trekt de blik nog vóór je aan tafel zit. De wanden rond de eethoek maken meteen duidelijk hoe de nieuwe indeling werkt: de keuken staat weer op de oorspronkelijke plek, de muur naar de eetkamer is weggenomen en het zicht loopt door naar de tuin. In deze open woonkeuken worden materialen niet gladgestreken maar naast elkaar gezet. Lichtroze gordijnen temperen het raamlicht, terwijl de blauwe hanglamp en de houten vloer het geheel stevig verankeren.

Een muur weg, een ruimtelijke lijn erbij

De ingreep tussen keuken en eetkamer is eenvoudig te lezen. Waar eerst een scheiding zat, ligt nu een open verbinding met ruimte voor een eettafel en de Afrikaanse stoelen die uit Londen zijn meegebracht. De keuken bleef op haar oorspronkelijke positie, waardoor de logica van het huis behouden bleef. Tijdens het koken kijk je naar de tuin; die zichtlijn geeft de ruimte een directheid die je in dit huis telkens weer terugziet. De open woonkeuken voelt daardoor niet als een nieuw volume, maar als een rustige herlezing van de bestaande plattegrond.

De wanden dragen een botanisch patroon dat de eetkamer minder strak maakt dan de klassieke omlijstingen zouden doen vermoeden. Dat contrast zit ook in het textiel. De lichtroze gordijnen hangen los voor de ramen en verzachten het daglicht zonder de ruimte dicht te trekken. Boven de tafel hangt een armatuur met meerdere blauwe kappen; het kleuraccent keert terug in het donkerblauwe maatwerk en in de kantoorwand ernaast. Zo schuiven twee functies in elkaar: eten en werken, met een wand ertussen die meer verbindt dan afsluit.

Donkerblauw maatwerk naast de leefruimte

Het op maat gemaakte kantoor meubilair is donkerblauw en sluit aan op het vinylbehang in dezelfde tint. Die kleur ligt vlak naast de woonzone, maar blijft rustig door het strakke lijnenspel van de kastdelen en de wandafwerking. In de aangrenzende zitkamer voor de kinderen staat niet het scherm centraal, maar wat er aan tafel en op de vloer gebeurt: puzzelen, gitaar spelen, lezen. De master bed & bath liggen ook op deze verdieping, waardoor de gezinsfuncties compact rond dezelfde bouwlaag blijven georganiseerd.

Een tv die verdwijnt achter lambrisering

De woonkamer moest zonder televisie kunnen. Die wens is niet opgelost met een zichtbaar meubel, maar met een kast waarin de tv met een liftsysteem is weggewerkt. De kast is ontworpen over de bestaande lambrisering heen, zodat het geheel aansluit op de klassieke wandindeling. Het resultaat is geen technisch object in het zicht, maar een ingetogen wandvlak dat de zithoek laat ademen. Juist doordat het mechaniek verdwijnt, blijft de ruimte leesbaar als woonkamer en niet als schermkamer.

Datzelfde gevoel van ingepast maatwerk loopt door in de rest van het huis. De kinderkamers liggen op de tweede etage. Twee meisjes delen een roze slaapkamer, terwijl het broertje een boomhut-bed heeft. Het zijn uitgesproken keuzes, maar ze blijven binnen de maat van het huis. De kleinste kamer is de logeerkamer, en juist daar zit het sterkste uitzicht: een torentje in de verte, lantaarns en bomen op de voorgrond, lichtjes verspreid over de avondlucht. Het beeld heeft iets verhalends zonder dat de kamer zelf wordt opgevoerd.

Familiehuis interieur met kleur als gids

In dit familiehuis interieur sturen kleurvlakken de loop door het huis. De donkerblauwe kantoorwand, het botanisch behang en de roze textielen werken niet als losse statements, maar als markeringen van een route. Je ziet waar gewerkt wordt, waar gegeten wordt en waar de kinderen zich terugtrekken. Het huis blijft daardoor overzichtelijk, ondanks de verschillende sferen per ruimte. De klassieke basis van het pand houdt alles bij elkaar: paneelwerk, omlijstingen en raamkaders geven de meer uitgesproken keuzes een helder kader.

Die helderheid zie je ook in de overgangen tussen de kamers. De gang met de donkere wandzone opent zich naar de woonkamer, waar blauw in de gordijnen terugkomt. Een trap met witte spijlen en houten leuning ligt ernaast, met een ronde wandspiegel als tegenwicht voor de rechte lijnen. Niets schreeuwt om aandacht, maar elk onderdeel maakt de route leesbaar. Dat is precies wat deze verbouwing sterk maakt: de indeling is niet spectaculair veranderd, wel precies genoeg aangepast om het huis als gezinshuis te laten functioneren.

Keuken, werkplek en kinderruimte dicht bij elkaar

De open woonkeuken staat hier niet los van de rest van het programma. Het donkerblauwe maatwerk bij de werkplek, de kinderkamer aan de andere zijde van de muur en de eetzone met het botanisch behang vormen samen een compacte verdieping. Door de wanddoorbraak is er meer lucht gekomen, maar niet ten koste van de afleesbaarheid van de kamers. De eettafel blijft een ankerpunt, de keuken een werkplek met zicht op de tuin, en de zitkamer voor de kinderen een eigen domein waar speelgoed en instrumenten zichtbaar mogen zijn.

Dat samenspel van functies werkt ook omdat de afwerking teruggrijpt op het bestaande huis. De kast waarin de tv verdwijnt sluit aan op de lambrisering, het maatwerk rond de kantoorwand houdt de kleur vlak, en de klassieke raamindeling laat het daglicht in banen binnenkomen. In de eetkamer verzacht het roze textiel die harde lijnen weer, terwijl het botanisch behang de ruimte optilt zonder te overheersen. Zo krijgt de open woonkeuken precies genoeg nadruk, zonder het huis verder uit zijn eigen ritme te trekken.

De kleinste kamer laat misschien wel het best zien hoe zorgvuldig de ruimtes zijn verdeeld. Waar elders de gezinsactiviteiten zichtbaar worden gehouden, draait die kamer om uitzicht en licht. Het torentje in de verte, de bomen voor het raam en de lantaarns in de avond schetsen een decor dat je niet kunt plannen met meubels alleen. Het is een van de weinige plekken waar de blik echt mag dwalen. Juist daardoor krijgt het huis naast de open woonkeuken ook een stille tegenhanger.

Fotografie: Carin Verbruggen en Ferry Drenthem Soesman