De serre met grote raampartijen trekt het zicht meteen naar de tuin aan het water. Het glas loopt ver door, terwijl de lijnen van de uitbouw het bestaande huis uit 1900 rustiger laten lezen. In plaats van een scherpe breuk is er gekozen voor een ingreep die de villa opnieuw ordent vanuit haar oorspronkelijke opzet. Daarmee blijft het karakter van de woning zichtbaar, maar krijgt het huis wel een nieuwe relatie met licht, uitzicht en de route naar buiten.

Serre met grote raampartijen als nieuwe schakel naar buiten

De ruime serre is opgebouwd met lange lijnen en brede openingen. Smalle profielen houden de gevels licht, terwijl de grote vlakken glas de overgang naar de tuin aan het water bijna vanzelfsprekend maken. Vanuit de binnenruimte blijft het groen voortdurend aanwezig, ook wanneer het raam gesloten is. Die directe koppeling tussen interieur en tuin geeft de uitbouw een duidelijke rol in het geheel. Niet als losse toevoeging, maar als onderdeel van de dagelijkse beweging door de villa.

Juist in die serre met grote raampartijen wordt zichtbaar hoe zorgvuldig de bestaande woning is benaderd. De villa had in de loop van de tijd al meerdere aanpassingen en uitbreidingen gekregen, maar sinds de jaren 70 was er weinig veranderd. Op basis van de oorspronkelijke tekeningen is een nieuw ontwerp gemaakt dat bestaande kenmerken versterkt. Het resultaat is geen glad getrokken interpretatie van een oud huis, maar een verbouwing waarin oude en nieuwe lijnen bewust naast elkaar blijven bestaan.

Een interieur met open haard en zichtlijnen die doorlopen

In de woonkamer staat de open haard als een vast punt in een ruimte die verder veel beweegt tussen glas en wand. De haard en de omringende materialen geven het interieur gewicht, terwijl de zichtlijnen naar buiten open blijven. Dat contrast maakt de ruimte leesbaar: hier geen gesloten middelpunt, maar een kamer die zich uitstrekt richting serre en tuin. De combinatie van baksteen, staal en hout houdt de sfeer aards en concreet, zonder dat de afwerking te strak wordt.

Ook de overgang tussen de verschillende ruimten is niet overal gelijkmatig gemaakt. Op meerdere plekken zijn kleine verschuivingen in de wand of nis aangebracht, zodat het huis niet als een nieuwbouw huis aanvoelt. De open haard, de glasvlakken en de lichte lijnvoering van de serre geven samen ritme aan het interieur. Daardoor voelt de woning niet opgepoetst aan, maar gelaagd: alsof iedere ingreep een bestaande laag heeft aangescherpt in plaats van alles te overschrijven.

Hout, staal en beton in een huis dat niet glad mag worden

Het materiaalpalet draagt die benadering. Veel hout vormt de basis, aangevuld met gevlochten webbing, staal en ruw beton. Die combinatie geeft de ruimtes een tastbare spanning: het hout verzacht de harde overgangen, terwijl beton en staal de constructie zichtbaar houden. Het is een hout staal beton interieur waarin geen materiaal probeert te verdwijnen. Vooral in de meer open zones werkt dat sterk, omdat de oppervlakken elkaar niet wegpoetsen maar juist verschil laten zien.

De keuze voor deze materialen is niet alleen voelbaar in de woonkamer, maar ook in de manier waarop de randen van wanden, kasten en doorgangen zijn uitgewerkt. Hout en webbing brengen textuur, staal tekent de lijnen, en ruw beton houdt het geheel dicht bij de bouwkundige logica van het huis. Daardoor blijft de woning uit 1900 herkenbaar als een oud rivierhuis, terwijl de nieuwe delen zich wel duidelijk laten lezen als eigentijdse ingrepen.

Nis in de keuken en andere kleine verschuivingen

Een van de meest sprekende details is de nis in de keuken. Het aanrecht valt daarin dieper in de muur, waardoor de wand niet alleen een vlak is, maar ook een ruimte krijgt. Zulke bouwkundige ingrepen zorgen ervoor dat de nieuwe onderdelen zich minder nadrukkelijk presenteren. Ze creëren een soort vertraging in het kijken. Eerst zie je het vlak, dan pas ontdek je de uitsparing, de werkzone en de manier waarop het meubel in de constructie is opgenomen.

Diezelfde benadering zit ook in andere delen van het interieur. Nissen, uitsparingen en kleine terugleggingen maken het huis minder voorspelbaar. Het is geen decoratieve truc, maar een manier om de uitbreiding geleidelijk te laten ontstaan. De keuken krijgt daardoor meer diepte, terwijl de omliggende wanden niet volledig strak worden dichtgetrokken. In een project als dit zijn juist die kleine onnadrukkelijke bewegingen belangrijk: ze maken zichtbaar dat de villa een geschiedenis heeft, zonder die geschiedenis letterlijk te reconstrueren.

Loft-achtige slaapkamer en dakterras boven de achterzijde

Op de bovenetage is de villa aan de achterzijde opengebroken om een loft-achtige slaapkamer te maken met dakterras. Het ruimtelijke effect is duidelijk anders dan beneden. Waar de begane grond vooral werkt met glas en verbinding naar de tuin, draait het boven om hoogte, lucht en een meer open slaapruimte. De ingreep aan de achterzijde geeft de bovenste verdieping een nieuw profiel, maar sluit nog altijd aan op de bestaande woning. Zo ontstaat een duidelijke tweede laag in het huis, zonder dat de oorspronkelijke schaal verloren gaat.

Ook hier blijft de afwerking terughoudend genoeg om niet als een plots nieuw toegevoegd volume te lezen. De slaapkamer heeft een meer open karakter, met zicht op de constructie en een directe relatie met het dakterras. Dat buitendeel voegt geen spektakel toe, maar wel een bruikbare overgang tussen binnen en buiten op hoogte. In combinatie met de andere ruimten vormt het een logische tegenhanger van de serre beneden: beneden gericht op de tuin aan het water, boven op lucht en daglicht.

Een woning uit 1900 met een nieuwe leesbaarheid

Wat deze woning uit 1900 sterk maakt, is dat de uitbreiding niet probeert haar ouderdom te verbergen. De oorspronkelijke kenmerken zijn juist als uitgangspunt genomen. Daardoor blijven de verhoudingen van het huis voelbaar, zelfs waar de serre met grote raampartijen of de nieuwe slaapkamer duidelijk hedendaagse ingrepen zijn. Het eindbeeld is rustig in zijn opbouw, maar niet glad. Hout, staal, glas en ruw beton blijven zichtbaar als afzonderlijke lagen, en precies dat geeft de villa haar eigen, heel herkenbare spanning.