Betonnen platen, smalle stroken sedum en een lange waterlijn zetten meteen de toon in deze terrassentuin. Toch voelt het geheel niet verhard aan. Tussen de grote vlakken blijft ruimte voor bomen, borders en paden die zacht in elkaar overlopen. Daardoor leest de tuin meer als een reeks buitenkamers dan als één vlak terras. De opzet is ruim, maar nergens log.

Meerdere terrassen rond het huis

Het perceel is groot genoeg voor meerdere terrassen, en die zijn ook echt als afzonderlijke plekken uitgewerkt. Dicht bij het huis liggen de grootste vlakken, met lange betonplaten die in de lengte van de bouwlijn zijn gelegd. Tussen die platen lopen banen met sedum. Het ritme daarvan maakt het oppervlak minder hard en geeft de bestrating een rustig verloop. Het terras sluit aan op de uitbreiding van de villa, waardoor de buitenruimte vanzelf met de woning meebeweegt.

Op het plein van bijna 150 m2 ligt een verhoogd tapijt van robuuste eiken balken. Dat verhoogde deel markeert een actieve zitplek met een betonnen tafel en banken van eigen ontwerp. Onder het schaduwdoek ontstaat een plek waar je kunt eten, praten of lang blijven zitten. Verderop ligt een hoekbank met lage zitelementen. Die combinatie maakt het verschil tussen een formeel vlak en een meer losse loungehoek buiten goed zichtbaar.

Een parkachtige tuin met veel ruimte voor groen

Wat opvalt, is hoeveel plantenvak er tussen de terrassen overblijft. De tuin telt zes terrassen, maar bestrating neemt nooit de overhand. De oude bomen zijn nog steeds aanwezig en geven de schaal aan. Hun stammen en kronen trekken de blik omhoog, terwijl het gazon en de borders het beeld open houden. Daardoor krijgt de terrassentuin een parkachtige tuinverdeling, met niet één centraal terras maar meerdere plekken die zich tussen het groen nestelen.

Die parkachtige indruk zit ook in de verhouding tussen verharding en beplanting. De terrassen zijn breed genoeg om te zitten en te loungen, maar de randen blijven vriendelijk door de aanleg van beplantingsbanen. Het groen staat niet als decor langs de kant; het schuift de ruimte in. Daardoor werkt de tuin op afstand ruim en van dichtbij gelaagd, met steeds andere doorkijken tussen gras, border en terras.

Water als lijn door de tuin

Haaks op de strakke lijnen van de betonplaten ligt een verhoogde waterpartij in tuin van massief gestort beton, afgewerkt met een hardstenen rand. De vijver is circa 15 meter lang en ongeveer 1 meter breed. Dat smalle, langgerekte profiel trekt het zicht naar achteren en rekt de tuin optisch op. Het water ligt niet als los object in het midden, maar als een lijn die de lengterichting versterkt en de tuin verder laat lopen dan je op het eerste gezicht denkt.

De harde rand van beton en natuursteen maakt die waterpartij helder en precies. Tegelijk houdt de beplanting eromheen het beeld niet stijf. De rand sluit aan op plantvakken en paden, waardoor water, steen en groen steeds dicht bij elkaar blijven. Juist dat contrast tussen het strakke bassin en de zachte beplanting geeft het middendeel van de tuin spanning, zonder dat er extra decoratie nodig is.

Lounge en niveauverschil

Halverwege de tuin ligt een zwevend loungeterras van eiken balken. Het terras is in twee etages aangelegd om een niveauverschil op te vangen. Daardoor krijgt de tuin een duidelijke overgang tussen de zone bij het huis en het deel verder naar achteren. Het loungeterras staat los van de grond en lijkt bijna boven het groen te zweven, terwijl de houten balken de ruimte toch stevig afbakenen. Het is een plek die uitnodigt om even stil te vallen, zonder dat ze losraakt van de rest van het ontwerp.

Die gelaagdheid werkt goed binnen een terrassentuin met lounge. De hogere en lagere niveaus zorgen voor afwisseling in zithoogte en uitzicht, en maken de route door de tuin minder vlak. Vanaf het terras kijk je niet alleen over de beplanting, maar ook langs de waterlijn en de andere buitenruimtes. Zo ontstaat een opeenvolging van plekken die elk een eigen gebruik hebben, maar wel duidelijk bij elkaar horen.

Strakke lijnen en zachte overgangen

De tuin schakelt snel van strakke vormen naar organische randen. Betonplaten lopen over in paden die vloeiend langs de borders bewegen. Grindpad met beplanting is hier geen randje, maar een overgangszone: het grind verdwijnt deels tussen de planten en loopt visueel door in het groen. Randopsluitingen zijn bewust weggelaten, waardoor de paden minder afgesloten ogen. Dat geeft de borders ruimte om te ademen en maakt de overgang tussen verharding en beplanting minder hard.

Juist die keuze houdt de terrassentuin in beweging. De rechte lijnen bij het huis blijven leesbaar, maar verderop wordt het beeld losser door glooiende paden en gemengde borders. De sedum beplantingsbanen tussen de betonplaten herhalen datzelfde idee op kleinere schaal: ze breken het vlak op zonder de strakke opzet te verliezen. Het resultaat is een tuin waarin elk materiaal zijn eigen rol heeft, maar geen enkel onderdeel alles overheerst.

Een ontwerp dat ruimte laat aan gebruik en groei

De verhoudingen zijn hier opvallend precies. De breedte van de paden, de omvang van de terrassen en de massa van de beplanting zijn op elkaar afgestemd, zodat de tuin groot blijft aanvoelen zonder breed of hard te worden. Zelfs de paden zijn royaal genoeg om van voor naar achter met de auto te rijden, maar dat idee dringt zich niet op in het beeld. De beplanting en de bochten maken de route visueel zachter dan de maat van de verharding doet vermoeden.

Dat evenwicht tussen maat en gebruik is waarschijnlijk waarom deze terrassentuin tien jaar later nog overtuigt. De zichtlijnen zijn helder, de terrassen zijn niet te klein voor hun plek en de groenstructuur heeft genoeg massa om de vlakken te dragen. De tuin laat zien dat een parkachtige tuin niet hoeft te bestaan uit veel losse elementen. Hier dragen beton, water, hout, grind en beplanting elk een eigen deel van dezelfde ruimte.

Wie langs de zitplekken, de waterpartij en de loungeterrassen loopt, merkt vooral hoe zorgvuldig de overgangen zijn getekend. Niet met opvallende randen, maar met verschuivende materialen en open stukken beplanting. Daardoor blijft de tuin leesbaar als een terrassentuin met meerdere terrassen, terwijl het geheel tegelijk zacht genoeg blijft om doorheen te wandelen en in te verblijven. De nominatie voor Tuin van het Jaar 2017 onderstreept vooral dat goede verhoudingen lang meegaan.