Een smalle doorgang snijdt zich door de heuvel naar de entree. Pas daar wordt zichtbaar hoe sterk deze woning in het landschap is opgenomen. Aan de publieke zijde blijft het volume laag en terughoudend; aan de andere kant opent het zich naar het beekdal. Die verschuiving tussen verscholen en open maakt de woning in het landschap meteen leesbaar, zonder het terrein te overheersen.

Een volume dat zich in de helling vouwt

Het ontwerp volgt de contouren van een klein geitenhuisje dat ooit de maximale bouwgrens aangaf. In plaats van het programma breed uit te spreiden, is een groot deel van de woning gestapeld en in de grond geschoven. Daaroverheen ligt een heuvel die het volume aan de zichtzijde afdekt. Zo ontstaat een deels ingegraven woning die het beschermde landschap niet platdrukt, maar juist als basis gebruikt voor de ruimtelijke opbouw.

De gebogen woning drukt zich aan één zijde dieper de bodem in en houdt de hoogte boven maaiveld beperkt. Die boog is geen gebaar voor de vorm alleen. Binnen stuurt hij de ruimte naar boven en naar beneden, met aan de hoge kant de leefruimte en in de diepte de trap en vide. Vanaf binnen ervaar je hoe de woning laag in het terrein ligt, terwijl het uitzicht op het landschap toch ruim blijft.

Daglicht via een kuil aan de private zijde

Aan de private zijde ligt een kuil als tegenvorm van de heuvel. Dat profiel brengt daglicht in de woning en maakt tegelijk een beschutte buitenruimte die aan het zicht onttrokken blijft. Hier geen open erf of breed terras, maar een ingetogen plek tussen grond, glas en beplanting. De kuil geeft privacy en uitzicht tegelijk: omhoog naar de lucht, omlaag naar de beplanting, met alleen het geluid van vogels en de wind in de bomen.

De gestapelde opzet zorgt ervoor dat elke ruimte anders reageert op het omliggende terrein. Zodra je binnenkomt, merk je dat de woning niet alleen onder de grond ligt, maar ook een tweede blikrichting heeft. Je kijkt vanaf boven naar het lager gelegen terras, terwijl daglicht via de openingen en de centrale vide dieper het plan in valt. Die gelaagdheid maakt de route door de woning helder en direct.

Een centrale vide die licht naar beneden trekt

De boogvorm opent zich in de lengte naar de omgeving en buigt aan de andere kant omlaag. Het daglicht strijkt over die curve en begeleidt de route naar beneden. Eerst blijft de horizon nog zichtbaar, daarna verdwijnt het landschap boven je en daal je af naar de onderste lagen. Op de eerste laag onder de grond ligt de woonkamer, met zicht op de bloemenzee van het buitenterras. Helemaal beneden komt de slaapkamer uit op een diepte van ongeveer zes meter onder maaiveld.

Ook daar blijft het licht aanwezig. De smalle vide, de glazen trap en de glazen lift brengen daglicht tot diep in het plan, zodat de woning ondergronds aanvoelt zonder donker te worden. De ruimtelijke sprong tussen de niveaus is groot, maar de overgangen blijven rustig. Het zijn vooral de snijlijnen in beton en glas die de afstand laten zien.

Beton, hout en cortenstaal in een sobere materialisering

Vloeren, wanden en plafonds zijn uitgevoerd in schoonwerk beton. Dat materiaal legt weinig nadruk op zichzelf en geeft de kamers een stille achtergrond. Daardoor krijgen het groen buiten, het veranderende licht en de openingen richting het dal alle ruimte. Het interieur werkt niet met decoratie, maar met oppervlak, schaduw en de scherpe rand van een opening. Dat past bij een woning in het landschap die haar kracht uit de ligging haalt.

De buitenzijde gebruikt vergrijzend hout en aluminium kozijnen, aangevuld met cortenstaal bij de entree en andere details. Vooral de grote taatsdeur in cortenstaal markeert het moment waarop je van pad naar woning gaat. De materiaalwisseling tussen roestkleurig staal, glas en hout maakt de route leesbaar. Bovenop ligt het groendak als onderdeel van de begroeiing, waardoor de woning mee verandert met het seizoen en visueel terugtreedt in het terrein.

Onderhoudsvrije randen en een dak dat opgaat in het terrein

De gekozen materialen vragen weinig onderhoud en ondersteunen de compacte opzet. Vergrijzend hout verzacht de contouren, aluminium houdt de gevelopeningen strak en het groendak verbindt het volume met de vegetatie eromheen. Samen met de deels ingegraven ligging ontstaat een woning die zich niet losmaakt van de plek, maar juist opgaat in de laag gras, bloemen en kleine hoogteverschillen die het terrein vormen.

Van buiten lijkt het dak eerder een deel van het landschap dan een afgebakend bouwelement. Binnen merk je vooral hoe de boog en de vide het licht verdelen. Buiten zie je de heuvel, het pad en de beplanting; binnen lees je dezelfde ingreep terug in beton, glas en een doorlopende lijn van boven naar beneden. Zo blijft de landschapsintegratie zichtbaar zonder dat het project zich opdringt.

Een compacte woning met vrij plan en duidelijke route

De woning heeft een kleine voetafdruk en een vrije plattegrond zonder gangen en drempels. De centrale vide is uitgevoerd als glazen plateaulift, waardoor de verticaal gestapelde verdiepingen rolstoeltoegankelijk en levensloopbestendig zijn. Die keuze maakt de route niet groter, maar preciezer. Je beweegt langs de vide, langs de trap en langs openingen die telkens een ander beeld van de tuin geven. Daardoor blijft de woning overzichtelijk, ook al ligt een groot deel onder maaiveld.

Praktische ingrepen ondersteunen dat open gevoel. Een houten frame schuift voor de schuifpui boven de lagergelegen tuin wanneer die openstaat, zodat de opening vrij blijft en tegelijk veilig is voor kinderen. Het zijn dit soort details die de woning in het landschap niet als een afgesloten object laten werken, maar als een plek waar binnen en buiten elkaar steeds even raken.

Een stille plek met uitzicht op beekdal en lucht

Vanuit de entree en de woonlagen kijkt de woning uit over het beekdal. Tegelijk is er de beschutte buitenruimte aan de private zijde, waar de kuil het zicht van buitenaf afschermt. Dat spanningsveld tussen privacy en uitzicht is het kernidee van het project. De woning trekt zich terug in de grond, maar opent zich op precies de juiste plekken. Zo ontstaat een serie ruimtes die elk hun eigen verhouding hebben tot licht, grond en horizon.

De woning is compact, gasloos en profiteert van de ondergrondse ligging en van bodemwarmte via een warmtepomp. Het dak draagt bij aan waterbuffering en biodiversiteit in het beschermde natuurgebied. Toch blijft de architectonische kern zichtbaar in het dagelijks gebruik: een gebogen woning met een cortenstaal detail bij de entree, een kuil vol daglicht, een woonkamer die op het terras uitkijkt en een slaapkamer die diep in de grond ligt. Die opeenvolging geeft het project zijn bijzondere spanning.

Selecties en erkenning

Het project kreeg meerdere vermeldingen en onderscheidingen. In 2023 stond het op de longlist voor een internationale ontwerpprijs. In 2024 won het een award voor projecten kleiner dan 1000 m2 en kwam het ook op een lijst met de honderd beste projecten van het jaar. In 2025 volgde een nominatie voor Building of the year en een selectie voor een tentoonstelling die van juni 2025 tot januari 2026 te zien is. Die erkenning sluit aan bij een project dat niet opvalt door volume, maar door de manier waarop het in het landschap verdwijnt en toch helder leesbaar blijft.