Het ornamentbehang in de woonkamer zette meteen de toon: een donkerblauw patroon tegen de lichte wanden, met het daglicht van de grote ramen erlangs. Waar eerst vooral wit en galm de ruimte bepaalden, bracht het behang meer diepte in het jaren-twintig villa interieur. In de keuken was precies dat de opdracht. De ruimte oogde steriel, en het geluid kaatste te hard terug. Het nieuwe behang werkte daar mee aan twee dingen tegelijk: het dempte de klank en gaf de ruimte een duidelijker gezicht.

Een keuken die ruimte maakte voor een langere tafel

De bestaande keuken bleef, net als het kookeiland. Toch veranderde de opstelling merkbaar. Door het eiland een paar meter te verschuiven, kwam er plek vrij voor een grotere eettafel. Koken en eten liggen nu niet langer naast elkaar als losse onderdelen, maar komen samen in één ruimte. De witte fronten van de keuken houden het vlak rustig, terwijl de donkere wand achter het werkgedeelte en de afzuigkap het kookpunt markeren. Juist die verschuiving in maat en loop maakt de ruimte leesbaar.

In het midden staat nu een tafel die meer doet dan alleen plek bieden aan stoelen. De oude witte rechthoekige tafel maakte plaats voor een handgemaakte ovale tafel kopshout, met een rand die de rechte lijnen van het huis doorbreekt. Het materiaal laat de kopse vlakken zien en maakt de tafel compact en zichtbaar zwaar. Rond die vorm voelt de eethoek minder strak afgetekend. Er is ruimte voor dagelijks gebruik, maar ook voor een groter gezelschap, zonder dat de tafel de kamer dicht zet.

Art-deco in de hal, zichtbaar vanaf het eerste zichtlijn

Vanaf de hal schuift een andere laag het interieur in: art-deco behang hal, geïnspireerd op het glas-in-loodraam in de wc. Het patroon werkt als een overgang tussen kamers, zonder de aandacht weg te trekken van de architectuur. De villa laat daar zijn jaren-twintig details zien in erkers, ronde gevels, bijzondere voegen en de mix van grote en kleine ramen. Het behang zet daar een decoratieve laag overheen, maar blijft in schaal en ritme afgestemd op de bestaande lijnen.

In de woonkamer komt hetzelfde principe terug. Het ornamentbehang hangt niet als los gebaar aan de muur, maar vormt de achtergrond voor meubels, lampen en het zicht naar buiten. De blauwe tinten sluiten aan op de rustige houten vloer en op de donkere accenten in de ruimte. Aan de ramen hangt geen lichte standaardgordijnoplossing, maar een zwaardere stof die de wandpartij visueel afrondt. Daardoor leest de kamer meer als een bewoonde ruimte met lagen, minder als een lege doorloop.

Rode linnen gordijnen als duidelijke tegenstem

De bestaande gordijnen zijn vervangen door rode linnen gordijnen, met een droge, wat crunchy stof die meteen opvalt tussen al het wit en hout. Ze hangen voor de ramen waar het daglicht binnenkomt en geven de ruimte een steviger rand. Dat is goed te zien in de eetkamer, waar de stof naast het groen buiten hangt en de tafelzone afbakent. In plaats van een zacht wegvallend textiel ontstaat daar een uitgesproken vlak, dat de vensters zelf extra laat lezen.

Diezelfde kleur komt subtiel terug in andere delen van het huis, zoals bij een donkere ladekast en in de manier waarop de gordijnen het licht filteren. De ramen blijven groot en open, maar de kleur maakt de overgang tussen binnen en buiten minder neutraal. Ook in de visuele scènes met de gedekte tafel en de grote ramen werkt dat sterk: het uitzicht blijft zichtbaar, terwijl de stoffering de ruimte een duidelijk eigen register geeft.

Meubels met een tweede leven

De bewoners werden aangemoedigd om meubels die ze dierbaar vonden opnieuw een plek te geven. Daar zit een van de rustigste, maar ook meest persoonlijke verschuivingen van het project. Grootmoeder’s stoelen kregen een nieuwe bekleding in een koele stof. Niet als opknaptruc, maar als manier om een bekend silhouet opnieuw te laten functioneren in een ander interieur. De stoelen dragen daardoor nog steeds de sporen van gebruik, maar staan nu scherper in de ruimte.

Ook elders is dat hergebruik voelbaar. In een leeshoek staat een ingebouwde boekenkast met open vakken en nissen, gevuld met boeken en omringd door twee blauwe fauteuils. De kast trekt zich niet op als decoratief object; hij vormt een vaste wand waar de zithoek tegenaan leunt. In een andere kamer verschijnt opnieuw een boekenwand, dit keer donkerder van toon, met open planken en zichtbare boekenruggen. Het zijn plekken waar spullen niet worden weggestopt, maar juist de indeling sturen.

Wanden, nissen en trappen als stille dragers

Naast het behang en de meubels krijgt het huis vorm door vaste onderdelen die vaak pas opvallen als je er dichterbij komt. De trap heeft een wit hekwerk met regelmatige uitsparingen en een donker tapijt dat de tred verzacht. Vanuit bovenaf zie je hoe strak de balustrade de opening omlijnt, terwijl de lichte stucwand de contouren nog scherper maakt. In de badkamer duikt patroonbehang weer op, dit keer naast een steenachtige wastafelrand en meerdere raamopeningen. Zo verschuift de aandacht van kamer naar kamer zonder dat de basis van het huis verdwijnt.

Boekenkast, stoelen en tafel in dezelfde rust

De ingebouwde boekenkast, de herstoffeerde stoelen en de ovale tafel van kopshout delen dezelfde rustige aanpak. Alles staat vrij dicht op de dagelijkse loop, maar zonder elkaar te overstemmen. De kastwand geeft een verticale maat, de tafel brengt een zachte ovaal in het midden, en de stoelen voegen een ander oppervlak toe. Door die combinatie leest de ruimte niet als een verzameling losse objecten, maar als een reeks herkenbare plekken die op elkaar reageren. Het is een ingetogen manier van inrichten, met duidelijke materiaalverschillen.

Wie van buiten naar binnen kijkt, ziet dezelfde spanning tussen stevig en verfijnd terug. De bakstenen villa met erker, witte geschilderde delen en een strak aangelegde tuin zet de toon nog voor je binnen bent. Binnen gaat dat door in hout, textiel en behang. Het ornamentbehang in de woonkamer, de rode linnen gordijnen en de hergebruikte stoelen houden het interieur in beweging, terwijl de bestaande keuken en de verschoven eilandopstelling de ruimtelijke logica van het huis versterkten. Fotografie: Carin Verbruggen en Ferry Drenthem Soesman.